ΕΓΡΑΨΑΝ2

Advertisements
Comments
26 Responses to “ΕΓΡΑΨΑΝ2”
  1. ΙσοτηταEquality says:

    [The Army’s hidden child abuse epidemic – http://is.gd/ycXo3I armytimes.com
    Επιδημια εγκληματων κατα παιδιων σε οικογενειες στρατιωτικων των ΗΠΑ. Αυξηση 40% μεταξυ 2009 και 2012. -30000 παιδια κακοποιηθηκαν, 118 δολοφονηθηκαν.]
    [thepressproject.gr – http://is.gd/m5BUE6 ]

    __________________

    http://www.militarytimes.com/story/military/archives/2013/07/29/the-army-s-hidden-child-abuse-epidemic/78540504/

    The Army’s hidden child abuse epidemic
    Richard Sandza, MilitaryTimes, July 29, 2013

    ________________

    “She kept crying and I … slapped her across the head, which in turn, made her more upset, and then I lost control … I began to shake her; I threw her onto the bed, where she rolled toward the window hitting her head against the windowsill … I then lifted her up … threw her into her crib … she began crying even more … I dropp(ed) her to the floor and I sat on her then I got up and laid on top of her releasing the full weight of my body on her … (she) kept crying, so then I picked her up off the floor, placing both of her arms at her side and ‘bear hugged’ her very tightly, where her cry became faint.”

    Those words are part of a written confession by former Sgt. Kevin Randal Hill.

    Hill’s daughter, Liyah, was a healthy 5-month-old baby. Now, because of the multiple serious injuries inflicted by her father, she is disabled and requires care for life. Medical experts say she probably will live until age 15 or so. Until then, her mother, also a soldier stationed at Fort Sill, Okla., will care for her.

    Hill is serving a 12-year sentence in a federal prison in Texas.

    While the Army’s intense public attention has been focused on suicides, domestic violence and sex assaults in the ranks, Liyah is part of an epidemic of child abuse inside the Army so under the radar that even top brass were unaware of its scope and an alarming spike in cases. Nearly 30,000 children have suffered abuse or neglect in Army homes over the past decade, an Army Times investigation shows.

    Beatings, torture and starvation claimed the lives of 118 Army children.

    More than 1,400 children were subjected to sexual abuse.

    “The Army put a lot of focus on domestic violence because there’s been a lot of political pressure,” said Dr. Rene Robichaux, social work programs manager at Army Medical Command. “There hasn’t been a concurrent interest in child abuse.”

    Army Vice Chief of Staff Gen. John Campbell said he was not aware of the extent of the epidemic.

    When the Army suspects child abuse or neglect, Campbell said, “we’ll investigate and prosecute and try to make sure we have the right program in place to take care of the soldiers and their families and do what’s right there.”

    Of the 29,552 cases of child abuse and neglect in active-duty Army families from 2003 through 2012, according to Army Central Registry data, 15,557 were committed by soldiers, the others by civilians — mostly spouses.

    The Army’s rate of child abuse was 4.5 cases per 1,000 children for 2011. The civilian rate was 27.4 per 1,000 children, according to the Children’s Bureau of the Department of Health and Human Services.

    But the number of Army cases has spiked 28 percent between 2008 and 2011, while the number of civilian cases has increased by 1.1 percent.

    These cases represent the neglect and abuse taking place throughout the Army, on every post, in families that live on and off the installation:

    ■ Fort Campbell, Ky.: Spc. Joshua Ryan Starner, 25, and his wife, Caitlyn Metz, await trial on charges in connection with the rape and murder of their 23-month-old son, Keegan.

    ■ Picatinny Arsenal, N.J.: Maj. John Jackson and his wife were indicted in April on 17 counts of child abuse for allegedly depriving their three foster children of food and water.

    ■ Fort Carson, Colo.: Pfc. Roderick Elam was sentenced in March to 32 years in prison for beating his 2-month-old daughter Harmone’e to death in December 2011.

    ■ Schofield Barracks, Hawaii: Spc. Naeem Williams is charged in connection with the torture death of his daughter, Talia. His wife, Delilah, has pleaded guilty to murder and will testify against her husband, who faces the death penalty. Trial is scheduled for next year.
    War and waivers

    The Army’s child abuse and neglect epidemic is tragic and rapidly getting worse: Last year’s 3,698 reported cases of abuse and neglect represented a 40 percent increase over the 2,626 in 2009.

    The causes are not fully explained or understood anywhere, but the spike in abuse and neglect cases dovetails with the grind of the wars in Iraq and Afghanistan and a policy of allowing people with criminal backgrounds into the ranks.

    The Army offers a number of programs providing support resources to Army parents under stress, but officials concede difficulties in preventing abuse cases.

    “We have problems identifying them before it becomes a tragedy,” Robichaux said.

    Officials, troops and others in the community missed significant evidence that children were in danger in several cases reviewed by Army Times. Two of those cases resulted in the death of the child.

    In one case, a child was starved to death over a five-month period while he, his mother and sister were living illegally in Army family housing at Fort Sill.

    In a second case at Schofield Barracks, day care employees called military police to report that a 5-year-old girl had marks on her body that looked like abuse. But an Army doctor who examined her told police he was “98 to 99 percent” sure it wasn’t abuse. No one was notified, the child was returned to her parents. She was beaten to death by her soldier father four months later.

    The 2009-12 spike coincides with the end of combat in Iraq, a drawdown in Afghanistan and the return of tens of thousands of troops to their homes. Some soldiers who harmed children may have been suffering from post-traumatic stress.

    But child abuse cases plagued the Army even as the wars were at their peaks and stateside posts were practically ghost towns. The stress on spouses left to deal alone with domestic issues often was at the root of child abuse cases.

    Some of the problem of abusive troops in the ranks owes to the fact that the Army sometimes either does a poor job vetting those seeking to join or is denied access to criminal histories that would help weed out undesirables.

    Spc. Joseph Allsop entered the Army despite a juvenile record for child molestation, a record the Army didn’t learn about until years later, after he abused several kids. According to Army Recruiting Command, about 10 to 15 states will not allow access to juvenile records during routine background checks of recruits.

    Recruiters are forced to rely on their questioning of potential recruits about previous scrapes with the law. Allsop apparently lied about his past, and Army officials were not allowed to review his criminal record as a juvenile.

    A spokesman for Recruiting Command said a person with a sex offender conviction would not have been allowed to enter the Army.

    Allsop is now serving two life sentencesin a Texas prison for sexually assaulting and murdering his 5-month-old daughter, Jade.

    In congressional testimony in June, Army Chief of Staff Gen. Ray Odierno acknowledged that the Army’s background checks are often incomplete.

    “Background checks are done,” Odierno said in response to a Senate Armed Services Committee question June 4 about preventing sexual assault. “But the ability to identify sexual offenders is certainly not 100 percent right now. We have to do a better job of doing that.“

    Although his testimony was about sexual assault, it also applies to child abuse.

    In some cases, the Army knew the soldiers’ troubled backgrounds and still allowed them into the Army.

    From 2003 to 2008, the Army enrolled 75,197 soldiers on waivers, more than half of them related to illegal conduct in civilian life. Of those, 34,338 soldiers were allowed into the ranks in spite of records that included felony arrests and convictions, or serious misdemeanor violations, according to Army statistics.

    Army officials refuse to say whether any of the soldiers involved in child abuse and neglect cases were admitted on waivers.
    Support from the Army

    In 2005, the Army began establishing child and behavioral health centers at major installations. They are now at five bases; the plan is to establish them at all large bases by 2017.

    “The Army has a number of programs aimed at helping soldiers at home,” said Sergeant Major of the Army Raymond Chandler. “Military family life consultants don’t just focus on post-traumatic stress and individual soldiers, they also have opportunities for family members. We’ve also got child and family assistance centers, and new parents support programs that are available for soldiers.”

    The Army has also started the School Behavioral Health Program, operating at Army schools at eight major Army installations. The Army has also created a parenting course, providing specialists who will teach young families how to cope with newborns.

    And since 2008, all Army hospitals are not to discharge newborn babies unless the parents watch a video about shaken baby syndrome and aregiven a tip card: “Tips on Soothing a Crying Baby.”

    “The problem,” said Robichaux, is that many soldiers don’t get such briefings, “either because they were not in the Army when the child was born or the perpetrator was not the biological father and therefore not present when such instruction could have been given.” Instead, sometimes soldiers “use violence to get the child to stop crying,” he said.

    Other than the shaken-baby briefing, most programs are voluntary.

    And Army leaders say they are reluctant to require soldiers to take advantage of them, despite the Army’s inclination to order soldiers to special classes for all sorts of reasons. Soldiers have to take an Army motorcycle safety course before they can ride on post.

    “We do have mandatory training for motorcycles, and we still have people who choose not to obey that training and unfortunately sometimes that causes their death,” Chandler said.

    “You have to have that balance between a person’s right to have a family if they choose to and the actions and how they live their lives,” he said.

    Chandler said it’s key that Army noncommissioned officers and other leaders get closer to their soldiers to recognize any stresses they may be under and to recognize behaviors that may be unhealthy to them, their families or others.

    “I expect leaders to be engaged with soldiers’ lives,” Chandler said. “Leadership is responsible for knowing what’s going on in their soldiers’ lives and that means something more than understanding what size hat and how they did on the [physical training] test.”

    He expects leaders to know where their soldiers live and to drive past their homes.

    “If you drive past their house and they’ve got a couple of washing machines and a car on blocks,” said Chandler, “there’s probably a problem and you’ve got to start asking some questions.”■

  2. ΙσοτηταEquality says:

    *

    «Citius-Altius-Fortius»
    Η Παγκοσμια Αγορα των Πρωταθλητων-Ρομποτ

    monde-diplomatique.gr
    Brohm Jean-Marie, Perelman Marc, Vassort Patrick

    …Η πραγματική δύναμη της ιδεολογίας του αθλητισμού απορρέει από τον ατελείωτο πολλαπλασιασμό των εικόνων του αγώνα, [με] σχόλια που ξεχειλίζουν από μια θλιβερή κοινοτοπία. Η διαρκής τηλεοπτική παγκοσμιοποίηση μετατρέπει έτσι το αθλητικό πάθος σε πάθος για την εικόνα, σε «εικονομανία»… Η καθολική μόλυνση των συνειδήσεων προέρχεται λοιπόν από αυτόν τον αδιάκοπο αθλητικό-τηλεοπτικό βομβαρδισμό. [τηλεθεατες-ρομποτ που καταναλωνουν πρωταθλητες-ρομποτ]
    […]
    Η ιδεολογία της «αξιολογικής ουδετερότητας» αρνείται πεισματικά τον ρόλο του αθλητισμού ως προσπάθειας αποβλάκωσης, κατήχησης και αποχαύνωσης των μαζών -τόσο στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις όσο και στον Τρίτο Κόσμο. […]
    υποστηρίζεται με ένταση από όλες τις τάσεις της αριστεράς [η] άποψη ότι ο αθλητισμός… αν οργανωθεί με «προοδευτικό» τρόπο, μπορεί να συμβάλει στη χειραφέτηση των γυναικών, να καταπολεμήσει τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, να συντελέσει στη δημοκρατική ολοκλήρωση, να αναθερμάνει την κοινωνική πρόοδο[…] Η άθλια πραγματικότητα της κερδοσκοπίας, του ντόπινγκ, των προσχεδιασμένων αποτελεσμάτων και της διαφθοράς αναλαμβάνει προφανώς να ανακαλεί κατά καιρούς στην τάξη αυτούς τους εμπόρους της ψευδαίσθησης.
    […]
    σχιζοφρενική διάσταση ανάμεσα στους επίσημους λόγους και τη θλιβερή πραγματικότητα: αύξηση και όξυνση των βιαιοτήτων μέσα και έξω από τα στάδια, επαναλαμβανόμενα σκάνδαλα της μαφιόζικης ή ημιμαφιόζικης διαφθοράς, γενικευμένη «χρηματιστηριοποίηση» των αθλητικών «αξιών», απάτες και μηχανορραφίες κάθε είδους και, κυρίως, μαζικό ντοπάρισμα σε όλα τα επίπεδα.
    […]
    η όξυνση των χρηματοοικονομικών διακυβευμάτων και η πίεση των μέσων ενημέρωσης έχουν μετατρέψει οριστικά το ερασιτεχνικό ντόπινγκ σε μια πολυεθνική βιομηχανία, με τους προμηθευτές, τις θυγατρικές και τους μεσάζοντές της …
    τα γεγονότα των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων δείχνουν με σαφήνεια ότι το ντόπινγκ είναι η τερατολογική αποκάλυψη της πραγματικής φύσης του αθλητισμού, και όχι μια περιστασιακή παραβίαση : ένας μη αναστρέψιμος ανταγωνισμός με βιοχημικά πειράματα, μια «ανθρωπομαξιμολογία», όπως έλεγαν κάποτε οι σοβιετικοί θεωρητικοί, ένα ολοκληρωτικό πρόγραμμα, που έχει στόχο να υποβάλει τον άνθρωπο στην κατασκευή ενός κυβερνοανθρώπου ή ενός βιονικού όντος νέου τύπου.
    […]
    …ο βασικός ρόλος της αθλητικής πίστης είναι να διατηρήσει την καθαρότητα του αθλητικού δόγματος, τον αμόλυντο χαρακτήρα του ολυμπιακού μύθου… η ανιδιοτέλεια δεν είναι παρά ένας ιδεαλιστικός μύθος, ακριβώς στο όνομα αυτής της υποτιθέμενης ανιδιοτέλειας οι αθλητικοί αγώνες υπηρέτησαν πάντοτε οικονομικά, πολιτικά και ιδεολογικά συμφέροντα, τα οποία, από την πλευρά τους, είναι εντελώς πραγματικά… η αθλητική ζούγκλα δεν κάνει τίποτα άλλο από το να αναπαράγει το alter ego της: τη ζούγκλα της φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.
    […]
    στο όνομα της «ολυμπιακής ιδέας» διεξήχθησαν οι Αγώνες του αγκυλωτού σταυρού στο Βερολίνο το 1936, οι σταλινικοί Αγώνες στη Μόσχα το 1980, οι αστυνομικοί Αγώνες στη Σεούλ το 1988. Και, η Αθήνα, τον Αύγουστο του 2004, […] θα παραδώσει στη συνέχεια την ολυμπιακή φλόγα στο Πεκίνο, θλιβερό σύμβολο του ανατολικού δεσποτισμού…Τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, τα ψέματα του κράτους, η κατοχή του Θιβέτ, η αιματηρή καταστολή στην πλατεία Τιεν Αν Μεν, οι δημόσιες εκτελέσεις των θανατοποινιτών, οι βιαιοπραγίες της πολιτικής αστυνομίας …θα παραδοθούν στη λήθη… Ακόμη μία φορά, ένα ολοκληρωτικό καθεστώς θα χρησιμοποιήσει τους ολυμπιακούς πανηγυρισμούς ως πρόσχημα για να ασκήσει την προπαγάνδα του… η κινεζική γραφειοκρατία θα χρησιμοποιήσει την αθλητική φρασεολογία, με τον ευτελή ανθρωπισμό της, για να δικαιολογήσει μια πράξη πολιτικού μάρκετινγκ…

    http://www.monde-diplomatique.gr/spip.php?article519

  3. i says:

    Πολιτικό κακό – http://is.gd/jXoGHk
    του Nικόλα Σεβαστάκη

    Δαιμονοποιείται η σύγκρουση ως παράγοντας ανομίας και ενδεχόμενης υπονόμευσης των δημοκρατικών κανόνων. Συγχρόνως κινητοποιούνται φωνές οι οποίες υπερασπίζονται το ατελές και το μερικό ως πραγματιστικά αναχώματα στις υπερβολές της «ιδεολογίας» … Έχουμε να κάνουμε με έναν λόγο που εμφανίζεται την ίδια στιγμή ως τιμητής των παθών – και ως συνήγορος των ανθρώπινων παθών/ατελειών απέναντι σε κάθε ριζοσπαστικό ορθολογισμό στον οποίον προσάπτεται ότι επιδιώκει, απάνθρωπα, να «ισιώσει το στραβό ξύλο της ανθρωπότητας».
    Η συνύπαρξη αυτών των δυο μοτίβων, ενός ορθολογικού και ενός σκεπτικιστικού, εμφανίζεται σε διαφορετικές κόγχες του λεγόμενου μετριοπαθούς δημόσιου λόγου. Λογοτέχνες και άνθρωποι της τέχνης που ισχυρίζονται ότι αποτάσσονται την «ξύλινη γλώσσα» της ιδεολογίας (εννοώντας κατά βάση μόνο μιας ιδεολογίας, αυτής που θέτει προτάγματα κοινωνικής χειραφέτησης) προσεταιρίζονται αυθόρμητα έναν ρηχό σκεπτικιστικό φιλελευθερισμό διεκδικώντας την αλήθεια της «ατέλειας» ενός κόσμου που πρέπει να αποτελείται, όπως πίστευε ήδη ο Φλωμπέρ, από «καθάρματα και απατεώνες».
    Ο συλλογισμός είναι απλός: μιας και το κακό –η ραδιουργία, η παλιανθρωπιά, οι εγωιστικές μικρότητες– βρίσκονται στη βάση του ανθρώπινου, οποιαδήποτε ιδέα μετασχηματισμού σε ηθικοπολιτικό επίπεδο πρέπει να απορριφθεί ως ανεύθυνη και καταστροφική «θεολογία». Αν το κακό είναι η ίδια η γοητευτική σκοτεινή χώρα της ανθρώπινης συνθήκης, οποιαδήποτε αξίωση για ένα ισχυρό αγαθό, για ένα κοινό αγαθό, συνιστά απλώς… μεταφυσική ανοησία.
    ————————————————————————–

    http://rednotebook.gr/details.php?id=11172
    λοιμωδης μεταπολιτευση | Χρήστος Λάσκος

    Ο X. Γιανναράς… ισχυρίστηκε πως στη ρίζα της σημερινής καταστροφής βρίσκεται το γεγονός πως, με απαρχή τη μεταπολίτευση (με ανθρώπινη ύλη τη σχετική «γενιά») «ό,τι είχε σχέση με πατρίδα, θρησκεία…χλευάστηκε», περιθωριοποιήθηκε, καταστράφηκε. Σαχλαμάρα ολκής. Καταθλιπτικά ηγεμονικές οι συγκεκριμένες «αξίες» και μετά το ’74∙ ως προς αυτό η συνέχεια δεν παρενοχλήθηκε καν… H επίσημη Αριστερά της εποχής ούτε κατ’ ελάχιστον αμφισβήτησε τις συγκεκριμένες «αξίες», μαζί και την οικογένεια, για να κλείσει το ένδοξο τρίπτυχο.
    —————————————————————————

    http://rednotebook.gr/details.php?id=11174
    Του Γιάννη Αλμπάνη

    Αντιμέτωπος με την κοινωνική ανταρσία (ή έστω την υποψία ότι αυτή επίκειται…), ο εκάστοτε Άρχων ενδύεται τον μανδύα του προστάτη των αδυνάμων που πλήττονται από τη διατάραξη της κανονικότητας. Των ίδιων ακριβώς αδυνάμων που ο Άρχων περιφρονεί και ποδοπατά καθημερινά. Ο στόχος αυτής της στρεψοδικίας είναι να αλλάξει τους όρους με τους οποίους συζητιέται το επίδικο: δεν είναι πια ο αγώνας των αδυνάμων εναντίον των δυνατών, αλλά η σύγκρουση των κατ’ επάγγελμα ταραχοποιών (εν προκειμένω των «συνδικαλιστικών μειοψηφιών) με τους πραγματικούς αδύναμους, τους οποίους έρχεται να υπερασπιστεί ο Άρχων-πατέρας. (προπαγανδιστική πατέντα περί υπεράσπισης του απλού-ανθρώπου-που- θέλει- να-κάνει-τη-δουλειά-του)
    Ανάλογα ήταν και τα «επιχειρήματα» του προ Γαλλικής Επανάστασης Παλαιού Καθεστώτος απέναντι στους «αργόσχολους» ριζοσπάστες, οι οποίοι απειλούσαν τους θεοσεβούμενους εργατικούς υπηκόους.
    ————————————————————————–

    Φασισμός και «επικίνδυνες τάξεις» – http://is.gd/UJ0x0Q
    Του Πετρου Παπακωνσταντινου

    Οπως τεκμηριώνει ο Ερικ Χομπσμπάουμ στην «Εποχή των Ακρων», τις δεκαετίες εκκόλαψης του ιταλικού φασισμού και του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού, η κοινωνική τους βάση απαρτιζόταν κατά κύριο λόγο «από εκείνους που δεν λέρωναν τα χέρια τους στη δουλειά». Τρανταχτά ονόματα του γερμανικού ακαδημαϊκού κόσμου, όπως ο φιλόσοφος Μάρτιν Χάιντεγκερ, ο νομικός Καρλ Σμιτ, οι νομπελίστες φυσικοί Φίλιπ Λέναρντ και Γιοχάνες Σταρκ και ο βιολόγος Οϊγκεν Φίσερ, προσχώρησαν στους ναζί. Την αηδιαστική ανακοίνωση καταδίκης του Αϊνστάιν από την Πρωσική Ακαδημία Επιστημών, της οποίας ήταν μέλος, ενέκριναν όλα τα μέλη της εκτός από ένα…
    Η ενεργός βάση του NSDAP προερχόταν κυρίως από τη μεσαία τάξη και τα «λούμπεν» στρώματα, ενώ η ηγεσία της χρηματοδοτούνταν από μεγιστάνες του χρήματος. Στις πιο γνωστές περιπτώσεις συγκαταλέγονται ο διοικητής της Εθνικής και της Κεντρικής Τράπεζας Χιάλμαρ Σαχτ, οι μεγαλοβιομήχανοι της χαλυβουργίας Τίσεν και Κρουπ, η αυτοκινητοβιομηχανία Opel και η χημική βιομηχανία IG Farben.
    ————————————————————————–

    Φ. Τερζακης – http://is.gd/JzlcC7

    Αν ζητούμενο όλης αυτής τής συζήτησης είναι σε ποιον θα χρεωθεί ως ανεπιθύμητος συγγενής η ακροδεξιά, η απάντησή μας δεν είναι δύσκολη: στον αστικό φιλελευθερισμό, φυσικα! Ας μου επιτραπεί εδώ να θυμίσω μια ρήση τού Μαξ Χορκχάιμερ (από το δοκίμιό του Οι Εβραίοι και η Ευρώπη, 1938) που έλεγε «Η “επιβίωση του ισχυροτέρου”, πριν γίνει ιαχή για την συντριβή των κατώτερων φυλών, υπήρξε ο θεμέλιος λίθος τής φιλελεύθερης λογικής τής αγοράς»· και, σε τελευταία ανάλυση, «όποιος δεν θέλει να μιλήσει για καπιταλισμό, δεν πρέπει επίσης να μιλάει για τον φασισμό». Αντί να διασπείρουν τον συσκοτισμό τού προφανούς και τη σύγχυση, τα φερέφωνα του φιλελευθερισμού χρεώνονται την αναίρεσή της.

    ————————————————————————–

    οικονομική ανάπτυξη κατά της ζωής.
    Tης Βαντάνα Σίβα – http://is.gd/eARKWW

    Το ΑΕΠ βασίζεται σε ένα τεχνητό και πλασματικό κριτήριο, σύμφωνα με το οποίο αν καταναλώνεις ό,τι παράγεις, δεν παράγεις τίποτα. Στην πραγματικότητα η «ανάπτυξη» μετράει τη μετατροπή της φύσης σε λεφτά, και των φυσικών πόρων σε εμπορεύματα…
    [ αν καταναλώνεις ολα οσα παράγεις, ΔΕΝ συσσωρευεις Κεφαλαιο. Ο καπιταλισμος υπαρχει για να συσσωρευει το Ιερο Κεφαλαιο στα χερια λιγων, ΟΧΙ για να ικανοποιει αναγκες των πολλων.]
    § Ένας σπόρος αναπαράγεται, πολλαπλασιάζεται και εξασφαλίζει τους σπόρους της επόμενης χρονιάς και την τροφή της. Κι όμως, οι επιλεγμένοι από τους αγρότες σπόρους δε θεωρείται πως συνεισφέρουν στην ανάπτυξη. Δημιουργούν και ανανεώνουν τη ζωή, αλλά δεν οδηγούν σε κερδοφορία. Η ανάπτυξη αρχίζει από τη στιγμή που οι σπόροι μεταλλάσσονται, κατοχυρώνονται και «κλειδώνουν» γενετικά, εξαναγκάζοντας τους αγρότες να τους αγοράζουν κάθε χρόνο κι ακριβότερα.
    §Η ιδιωτικοποίηση του νερού, του ηλεκτρισμού, της υγείας, της εκπαίδευσης, δημιουργεί ανάπτυξη. Αλλά δημιουργούν επίσης και φτώχεια, εξαναγκάζοντας τους ανθρώπους να δαπανούν μεγάλα ποσά, σε πράγματα που ήταν διαθέσιμα σε λογικές τιμές ως κοινά αγαθά. Όταν εμπορευματοποιηθεί και εκχρηματιστεί κάθε πλευρά της ανθρώπινης ζωής, αυτή θα γίνει ακριβότερη -και οι άνθρωποι φτωχότεροι.

    *

  4. i says:

    *
    Σταύρος Λυγερός. Κοινωνικη Μηχανικη – http://is.gd/PboJQW

    *

    …όσοι επενδύσουν κατά κανόνα θα επενδύσουν για να αγοράσουν σε εξευτελιστικές τιμές δημόσιες επιχειρήσεις και δημόσια περιουσία, ιδιωτικές επιχειρήσεις που ασφυκτιούν από την έλλειψη ρευστότητας, ιδιωτική περιουσία που ξεπουλιέται επειδή οι ιδιοκτήτες, λόγω συρρίκνωσης των εισοδημάτων τους, δεν μπορούν να ανταποκριθούν στα αυξημένα φορολογικά βάρη και, βεβαίως, τα «κόκκινα» δάνεια από τις τράπεζες.
    §
    Στην πραγματικότητα, καταλύεται βίαια ο μικροϊδιοκτητικός χαρακτήρας της ελληνικής οικονομίας. Αυτό ισχύει και για την κατανομή της ακίνητης περιουσίας, αλλά και για τον επιχειρηματικό χάρτη. Η μικρομεσαία θάλασσα, που αποτελεί τον κορμό της ελληνικής κοινωνίας, χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της. Ακόμα και όσοι καταφέρουν να κρατήσουν το κεφάλι τους έξω από το νερό, θα επιβιώσουν σε ένα πολύ χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο.
    Με δεδομένη τη σύμπραξη των αρχουσών ελίτ σ’ αυτό το πείραμα «κοινωνικής μηχανικής», το κρίσιμο ερώτημα ήταν και παραμένει πολιτικό: Η ελληνική κοινωνία θα αποδεχθεί μέχρι τέλους τη μοίρα που της επιφυλάσσουν ή θα εξεγερθεί;

  5. Ι says:

    *
    Ν. ΞΥΔΑΚΗΣ

    …Η κατάρρευση του κοινωνικού συμβολαίου της μεταπολίτευσης και η έως καταστροφής υποβάθμιση ευρύτατων στρωμάτων υποδεικνύει ότι η εφαρμογή των Μνημονίων μετασχηματίζει την κοινωνία. Βίαια και ριζικά…
    § Η αντίθεση εκτείνεται και στο πεδίο των ιδεών και της ιντελιγκέντσιας. Πολύ αδρά, οι διανοούμενοι αιφνιδιάστηκαν· η κρίση τους βρήκε βολεμένους και οκνηρούς, σαν φοβισμένους αμήχανους μικροαστούς γύρω από το τζάκι με τα φρόνιμα στερεότυπα…
    ——–
    http://is.gd/cKjFqn
    …οι πεπτωκότες νεοπληβείοι βρίσκονται ενώπιον ενός ιστορικού ρήγματος: η επερχόμενη κοινωνία δεν τους περιλαμβάνει, οι περισσότεροι θα καταβαραθρωθούν. Δεν πρόκειται καν για την κοινωνία των δύο τρίτων, αλλά για την κοινωνία του ενός τρίτου ή του ενός πέμπτου… Εχουν σπουδάσει αρχιτέκτονες ή ιστορικοί τέχνης και θα δουλέψουν ρεψεσιονίστ ή χαμηλοϋπάλληλοι, εφόσον και όταν βρουν δουλειά, πιεζόμενοι διαρκώς να είναι ανταγωνιστικοί, ατομικιστές και πειθήνιοι, ακτήμονες και νομάδες, χωρίς δημόσιο χώρο και συλλογική συνείδηση, χωρίς καμία βεβαιότητα για το μέλλον…

    *

  6. I says:

    Αξελός. συνεντευξη
    http://www.chronosmag.eu/index.php/xls-g-e-p-s.html

    …Υπήρχε πουριτανισμός, υπήρχε μικροπρεπισμός… Εμείς θέλαμε να πάμε κόντρα στα κλισέ. Το 1946 ή ’47 η ομάδα Μιμίκα, Παπαϊωάννου, Κορνήλιος κι εγώ βγάλαμε σουρεαλιστικό κείμενο που αναφέρονταν στον πούτσο του Καραϊσκάκη σε μια γιορτή της παροικίας για την 25η Μαρτίου, παρουσία των διπλωματικών αρχών. Θα μου μείνει αξέχαστο το ξύλο που φάγαμε από σταλινικούς και καθεστωτικούς…

  7. i says:

    Η υφαρπαγή γης και ακινήτων στην Ελλάδα των Μνημονίων

    του Κωστή Χατζημιχάλη

    http://enthemata.wordpress.com/2013/09/29/kostisx/#more-12828

  8. i says:

    *
    http://enthemata.wordpress.com/2013/09/29/klio-4/#more-12800


    Κλειώ Παπαπαντολέων

    …Ας μην ξεχνάμε τους πολιτικούς και δημοσιογράφους που καλούσαν την –κατά τα λοιπά «αντισυστημική»– Χρυσή Αυγή σε συστράτευση μέσω της αυτοκάθαρσης από «ακραίους», την παρουσίαζαν ως την οργάνωση που «περνάει τη γιαγιά απέναντι», ως αγανακτισμένους πολίτες που αυτοδικούν, ως συμπαθείς νοικοκυραίους που παντρεύονται ή «άτακτους» εργένηδες με τατουάζ-«ταμπού». Η οργάνωση αυτή ξεπλύθηκε και νομιμοποιήθηκε με τον πιο χυδαίο τρόπο από το ίδιο σύστημα που τώρα έρχεται να κάνει τον «εκκαθαριστή». Τα γεγονότα στο Χυτήριο το συμπυκνώνουν με τον πιο γλαφυρό τρόπο: επί ένα μήνα παρακολουθούσαμε μια άγρια επίθεση σε βάρος καλλιτεχνών αλλά και του κοινού. Έξω από τον χώρο του θεάτρου στήθηκε ένα θέατρο πρωτοφανούς αγριότητας βουλευτών της Χρυσής Αυγής και σύστοιχης αδράνειας του κατασταλτικού μηχανισμού, η οποία κατέληξε όχι μόνο στην πλήρη ακύρωση του δικαιώματος των καλλιτεχνών να ανεβάσουν ένα θεατρικό έργο, στην πλήρη αναίρεση του δικαιώματος του κοινού να το παρακολουθήσει, αλλά στη δίωξη είκοσι συντελεστών για βλασφημία, με κατεπείγουσα μάλιστα προανάκριση, και ενώ η παράσταση είχε κατέβει.
    §
    Το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης, που τώρα διεκδικεί για τον εαυτό του ρόλο πρωταγωνιστή στην «κάθαρση», είναι το ίδιο Υπουργείο που, όταν γίνονταν φόνοι και επιθέσεις σε βάρος αλλοδαπών, προέκρινε τη νομιμότητα της διαμονής ως ύψιστο αγαθό έναντι και σε βάρος όλων των άλλων αγαθών, ακυρώνοντας την πρόσβαση σε έννομη προστασία των θυμάτων και εκπαιδεύοντας μιαν ολόκληρη κοινωνία στην εφαρμοσμένη πρακτική μαζικής κράτησης προσώπων σε άθλιες συνθήκες λόγω «αλλοδαπότητας». Είναι το ίδιο υπουργείο που κατανάλωνε δυνάμεις για να εκκενώσει καταλήψεις κτιρίων που δεν ζητήθηκαν από τον ιδιοκτήτη στο πλαίσιο της «μηδενικής ανοχής στην ανομία», αλλά –όπως εκ του αποτελέσματος παραδέχεται– της πλήρους ανοχής στην πιο άγρια παρανομία.
    §
    Ο πρώην υπουργός Υγείας κ. Λοβέρδος, που τώρα κάτι ψάχνει στον χώρο της «κεντροαριστεράς», τη στιγμή που το κράτος πρόνοιας διαλυόταν –και διαλύεται– βίαια, έκανε σημαία του την ποινικοποίηση της οροθετικότητας και της τοξικομανίας. Ο πρώην υπουργός Εσωτερικών κ. Στυλιανίδης, σε ερώτημα του Η. Παναγιώταρου σχετικά με τον αριθμό αλλοδαπών παιδιών σε δημοτικούς βρεφονηπιακούς σταθμούς, έσπευσε να αποστείλει ερώτημα στις περιφέρειες αυθημερόν, με τον χαρακτήρα του «κατεπείγοντος», μην τυχόν και δεν απαντήσει εγκαίρως στο ερώτημα του χρυσαυγίτη βουλευτή, που λίγο πριν είχε δημόσια εξαγγείλει ότι θα πετάξει έξω τα αλλοδαπά παιδάκια. Είναι ο ίδιος βουλευτής που ξηλώνει μικρόφωνα σε όποια εκδήλωση δεν του αρέσει, ο ίδιος που κραύγαζε έξω από το Χυτήριο μια γλώσσα «ανήκουστη»,ο ίδιος που εξήγγειλε την «τακτοποίηση» του ΚΚΕ στο Πέραμα λίγο πριν τα μέλη του δεχθούν δολοφονική επίθεση, ο ίδιος που δήλωνε ότι θα κάνει την πλατεία Αττικής «κολέγιο» — όλα αυτά δημόσια και ατιμώρητα. Ο νυν υπουργός Δικαιοσύνης, αναλαμβάνοντας την ηγεσία του υπουργείου, δήλωσε αμέσως ότι ο αντιρατσιστικός νόμος δεν είναι στις προτεραιότητές του και τον έβαλε στο συρτάρι, για να τον βγάλει τώρα κατεπειγόντως, κάνοντας δήθεν αυτοκριτική…

  9. Ι says:

    Εξολοθρευτής άγγελος
    του Γιώργου Μ. Χατζηστεργίου

    http://is.gd/7w0evD

    …Στην Ευρώπη των Μνημονίων, η ιδιοκτησία σχεδόν ποινικοποιείται, με την υποχρεωτική καταβολή «χαρατσιού» –όχι φόρου επί των όποιων κερδών από πιθανή ενοικίαση– στους κατόχους ακίνητης περιουσίας, ακόμα και αν πρόκειται για την κατοικία τους.
    §
    Διαδικασίες αποστέρησης της ιδιοκτησίας από τους μέχρι τώρα κατόχους της σημειώνονται ήδη και στις μεγάλες πόλεις της φτωχολογιάς στην Ασία. Όπως ανέδειξε πρόσφατα η Monde Diplomatique, η Παγκόσμια Τράπεζα (ο πάλαι ποτέ «καλός μπάτσος» της μεταπολεμικής αμερικανικής οικονομικής κυριαρχίας, σε αντιδιαστολή με το «κακό» ΔΝΤ) δανείζει μικροποσά σε κατοίκους παραγκουπόλεων, θεωρητικά για να ενισχύσει τη μικροεπιχειρηματικότητα (π.χ. να ανοίξουν ένα κουρείο)· αλλά η υποθήκη δεν αφορά μόνο τη (μικρή) ιδιοκτησία του δανειζόμενου, αλλά ολόκληρης της γειτονιάς! Σε περίπτωση αδυναμίας αποπληρωμής, η κατάσχεση αφορά την ευρύτερη περιοχή. Έτσι, εκτός των άλλων, η αλληλεγγύη μεταξύ των αδύναμων μεταλλάσσεται επαχθώς σε συλλογική ευθύνη…
    §
    …Με την εργασία και την παραγωγή να έχουν χάσει την κεντρικότητά τους, μεγάλα ποσοστά του πληθυσμού, ακόμα και στην Ευρώπη, αφού πρώτα μετατραπούν σε «άνεργους», στη συνέχεια με τις κατασχέσεις γίνονται και «άστεγοι», ώστε να σπρωχθούν οριστικά στην κοινωνική χωματερή. Αποστερημένοι από την ιδιοκτησία του χώρου κατοίκησής τους –κατάκτηση των αστικών επαναστάσεων κατά της φεουδαρχίας, κάποιους αιώνες πριν– βρίσκονται εξαιρετικά εκτεθειμένοι στις όποιες ορέξεις της εξουσίας.
    §
    Βεβαίως, δεν είναι μόνον η αστική γη που «μαζεύουν» στο πλαίσιο της οικοδόμησης ενός νέου πλανητικού καθεστώτος και της βιοπολιτικής του. Είναι και η αγροτική γη, από την οποία, στη Ινδία λ.χ., αποξενώνονται οι παραγωγοί· στη συνέχεια υπερσυγκεντρώνεται, με όχημα τους πατενταρισμένους σπόρους των μεταλλαγμένων της υπερεθνικής Μονσάντο. Επίσης, το χρήμα (χαρακτηριστικό το όψιμο δημοσιογραφικό ενδιαφέρον για τους φορολογικούς παραδείσους ανά τη Γη), τα πολύτιμα μέταλλα (η τιμή του χρυσού καταρρέει κατά το δοκούν στις αγορές, σε ένα παιχνίδι με σημαδεμένη τράπουλα), οι πηγές ενέργειας. Πρόκειται για μια βίαια –πολεμικής φύσης, αλλά χωρίς χρήση συμβατικών όπλων– διαδικασία υπερσυγκέντρωσης πόρων και εξουσίας, η οποία σε επίπεδο διαχείρισης των ανθρώπων δεν μπορεί παρά να αντιστοιχεί σε ένα καθεστώς παροξυσματικού ολοκληρωτισμού. Δεν είναι μια συνηθισμένη κρίση, αλλά μια άγρια τομή μετά την οποία τίποτα δεν θα μοιάζει με το «πριν»…

    http://enthemata.wordpress.com/2013/08/04/gmx/#more-12456

  10. Ι says:

    Εξάγοντας Πολέμους, εισάγοντας Ψυχοπάθεια
    _________________
    Από τους 2,2 εκατομμύρια βετεράνους του Ιράκ και του αφγανιστάν περίπου 700.000 είναι επίσημα αναγνωρισμένοι ως πάσχοντες από κάποια διαταραχή που προκλήθηκε από τους πολέμους. Τη δεκαετία 2001-2011, η ενδοοικογενειακή βία λόγω μέθης σε οικογένειες στρατιωτικών αυξήθηκε κατά 54% και η κακοποίηση ανηλίκων κατά 40%.
    §
    «Έχουν γίνει πολλές δολοφονίες συζύγων στο Φορτ Λιούις, το Φορτ Μπραγκ και άλλες στρατιωτικές βάσεις σε ολόκληρη τη χώρα. Τα θύματα αντιμετωπίζονται ως ανθρώπινες υποσημειώσεις, που δεν αξίζουν θέση στον εθνικό διάλογο για τους βετεράνους, το μετατραυματικό άγχος και την ενδοοικογενειακή βία» γράφει η Στέησυ Μπάνερμαν, συγγραφέας του When the War Came Home: The Inside Story of Reservists and the Families They Leave Behind και σύζυγος στρατιωτικού η ίδια. «Οι άνδρες που κατατάσσονται ξέρουν ότι βάζοντας τη στολή δηλώνουν έτοιμοι να πεθάνουν για την πατρίδα τους. Αλλά, ως σύζυγος στρατιωτικού, σας διαβεβαιώ ότι καμμία μας δεν έχει ορκιστεί έτοιμη να πεθάνει για την πατρίδα από τα χέρια του συζύγου της».

    – See more at:
    http://www.thepressproject.gr/article/46402/Eksagontas-Polemous-eisagontas-PSuxopatheia#sthash.5r0cap2q.dpuf

  11. I says:

    Γ. ΚΑΠΟΠΟΥΛΟΣ – http://mcaf.ee/ah7mx

    Σιωπή, συνενοχή και υποταγή

    Το Μαύρο Ταμείο του κυβερνώντος Λαϊκού Κόμματος του Ραχόι στην Ισπανία, με τους επιχειρηματίες να το τροφοδοτούν έναντι αναθέσεων από το Δημόσιο δεν εκπλήσσει κανέναν, καθώς αποτελεί τον κανόνα και όχι την εξαίρεση της χρηματοδότησης της πολιτικής παγκοσμίως.

    Το ενδιαφέρον βρίσκεται στο μήνυμα που περιέχει η δημοσιοποίηση του σκανδάλου: Οταν πια δεν λειτουργούν οι νόμοι της σιωπής που προστατεύσουν μια κυβέρνηση, μια παράταξη εξουσίας, ένα πολιτικό σύστημα, τότε είναι σαφές ότι η χρησιμότητα των ασκούντων την εξουσία θεωρείται ή προεξοφλείται ως μηδενική.

    Το παράδειγμα της Ιταλίας είναι χαρακτηριστικό: όσο ήταν φράγμα στο ισχυρότερο Κ.Κ. της Δύσης υπήρχε ομερτά για τα σκάνδαλα, όταν τελείωσε ο Ψυχρός Πόλεμος, ήλθε η επιχείρηση καθαρά χέρια…

  12. I says:

    Ούγκο Τσάβες

    IGNACIO RAMONET
    LE MONDE diplomatique
    ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 05 – 08 – 2007

    Ελάχιστοι κυβερνήτες, παγκοσμίως, έχουν δυσφημιστεί συστηματικά με
    τόσο μεγάλο μίσος όσο ο Ούγκο Τσάβες, ο πρόεδρος της Βενεζουέλας. Οι
    εχθροί του δεν δίστασαν καθόλου: πραξικόπημα, πετρελαϊκή απεργία,
    έξοδος κεφαλαίων στο εξωτερικό, απόπειρες δολοφονίας…

    Σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική μόνο οι επιθέσεις της Ουάσιγκτον
    ενάντια στον κουβανό ηγέτη Φιντέλ Κάστρο ξεπερνούν τη λύσσα αυτή.

    Τα πιο αισχρά ψέματα διαδίδονται ενάντια στον Τσάβες, αποκυήματα της
    φαντασίας των νέων κέντρων προπαγάνδας (National Endowment for
    Democracy, Freedom House κ.λπ.), τα οποία χρηματοδοτούνται από την
    κυβέρνηση του Τζορτζ Μπους.

    Διαθέτοντας ανεξάντλητους οικονομικούς πόρους, η προπαγανδιστική
    μηχανή χειραγωγεί τα μέσα ενημέρωσης (ακόμα και έγκυρες εφημερίδες)
    και τους οργανισμούς υπεράσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων, τα
    οποία στρατεύονται, με τη σειρά τους, στην υπηρεσία των σκοτεινών
    στόχων της. Μερικές φορές, όνειδος του σοσιαλισμού, ακόμα και η
    σοσιαλδημοκρατική αριστερά, ενώνει τη φωνή της με τη χορωδία όσων
    διασκορπίζουν τις φήμες.

    Γιατί, άραγε, τόσο μίσος; Επειδή, την ώρα που η σοσιαλδημοκρατία
    περνάει κρίση ταυτότητας στην Ευρώπη, η ιστορική συγκυρία μοιάζει να
    έχει εμπιστευτεί στον Τσάβες την ευθύνη να ηγηθεί, σε διεθνές
    επίπεδο, στην ανασυγκρότηση της αριστεράς. Ενώ στη Γηραιά Ηπειρο η
    ευρωπαϊκή οικοδόμηση είχε ως αποτέλεσμα να καταστήσει σχεδόν αδύνατη
    κάθε εναλλακτική λύση στο νεο-φιλελλευθερισμό, στη Βραζιλία, την
    Αργεντινή, τη Βολιβία και τον Ισημερινό, εμπνεόμενοι από το
    παράδειγμα της Βενεζουέλας, οι πολιτικοί πειραματισμοί διαδέχονται ο
    ένας τον άλλο διατηρώντας ζωντανή την ελπίδα ακόμα και για τα πιο
    φτωχά στρώματα.

    Από αυτήν την άποψη, τα αποτελέσματα της πολιτικής Τσάβες είναι
    θεαματικά. Καταλαβαίνουμε γιατί σε δεκάδες φτωχές χώρες έχει γίνει
    σημείο αναφοράς. Μήπως, σεβόμενος τη δημοκρατία και τις ελευθερίες
    της(1), δεν επανίδρυσε το έθνος της Βενεζουέλας σε νέα βάση,
    προσδίδοντάς του νομική υπόσταση με το νέο Σύνταγμα που εγγυάται τη
    λαϊκή συμμετοχή στη διαδικασία κοινωνικής αλλαγής; Μήπως δεν χάρισε
    σε πέντε εκατομμύρια περιθωριοποιημένους πολίτες -ανάμεσά τους και
    οι ιθαγενείς- οι οποίοι δεν είχαν δελτία ταυτότητας, την αξιοπρέπεια
    τού να είσαι πολίτης; Μήπως δεν πήρε τα ηνία της εταιρείας
    πετρελαίου Petroleos; Μήπως δεν κρατικοποίησε την (ιδιωτικοποιημένη)
    κύρια εταιρεία τηλεπικοινωνιών της χώρας καθώς και την εταιρεία
    ηλεκτρισμού του Καράκας; Μήπως δεν εθνικοποίησε τα κοιτάσματα
    πετρελαίου του Ορενόκ; Και τέλος, μήπως δεν αφιέρωσε μέρος των
    εσόδων από το πετρέλαιο για να αποκτήσει ουσιαστική αυτονομία από
    τους διεθνείς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς και για να
    χρηματοδοτήσει κοινωνικά προγράμματα;

    Περισσότερα από τρία εκατομμύρια εκτάρια γης μοιράστηκαν στους
    ακτήμονες. Εκατομμύρια ενήλικοι και παιδιά έμαθαν γράμματα. Χιλιάδες
    πρωτοβάθμιοι σταθμοί ιατρικής περίθαλψης εγκαινιάστηκαν στις λαϊκές
    συνοικίες. Δεκάδες χιλιάδες άποροι που υπέφεραν από μολύνσεις στα
    μάτια εγχειρίστηκαν δωρεάν. Η παραγωγή βασικών ειδών διατροφής
    επιχορηγείται και τα προϊόντα της πωλούνται, στους πιο φτωχούς, σε
    τιμές κατά 42% χαμηλότερες από εκείνες της αγοράς. Η εβδομαδιαία
    διάρκεια της εργασίας πέρασε από τις 44 στις 36 ώρες, ενώ ο
    ελάχιστος μισθός έφτασε τα 204 ευρώ το μήνα – ο δεύτερος μεγαλύτερος
    στη Λατινική Αμερική μετά την Κόστα Ρίκα.

    Ποια ήταν τα αποτελέσματα των μέτρων αυτών; Ανάμεσα στο 1999 και το
    2005, η φτώχεια μειώθηκε από το 42,8% στο 33,9% (2), ενώ το ποσοστό
    του πληθυσμού που ζούσε από τη μαύρη αγορά έπεσε από το 53% στο 40%.
    Η υποχώρηση της φτώχειας επέτρεψε μια δυναμική υποστήριξη της
    μεγέθυνσης, η οποία, τα τρία τελευταία χρόνια, βρίσκεται κατά μέσον
    όρο στο 12% και είναι μία από τις υψηλότερες στον κόσμο. Ενισχύεται
    δε από την κατανάλωση, η οποία αυξήθηκε κατά 18% το χρόνο.

    Μπροστά σε τέτοια αποτελέσματα, και χωρίς να υπολογίσουμε τις
    επιτυχίες του στην εξωτερική πολιτική, δεν πρέπει να μας κάνει
    εντύπωση που ο πρόεδρος Ούγκο Τσάβες έγινε για τους κυρίαρχους του
    κόσμου και τους υποστηρικτές τους στόχος κατάρριψης.

    (1) Τα ψέματα για τη Ραδιοτηλεόραση του Καράκας (RCTV)
    καταρρίφθηκαν, αφού το κανάλι ξεκίνησε τις εκπομπές του στην
    καλωδιακή και δορυφορική τηλεόραση στις 16 Ιουλίου. (ΣτΕ) Στις 28
    Μαΐου ο Τσάβες ανακοίνωσε ότι δεν θ’ ανανεώσει την άδεια λειτουργίας
    του σταθμού και ότι τη θέση του στις συχνότητες θα πάρει ένα νέο
    κρατικό κανάλι, το TVES. Υπήρξαν μαζικές διαδηλώσεις τόσο υπέρ όσο
    και κατά της απόφασης. Βλ. «Κ.Ε.»
    http://www.enet.gr/online/online_hprint Η οργάνωση Δημοσιογράφοι
    Χωρίς Σύνορα αναφέρει πως στις 19 Ιουλίου ανακοινώθηκε ότι και οι
    καλωδιακοί και δορυφορικοί τηλεοπτικοί σταθμοί θα έχουν πλέον την
    υποχρέωση να μεταδίδουν ζωντανά σε εθνικό δίκτυο τα διαγγέλματα του
    προέδρου Τσάβες. Βλ.
    http://www.rsf.org/article.php3?id_article=22903,

    (2) «Poverty Rates in Venezuela. Getting the Numbers Right», Center
    for Economic and Policy Research, Ουάσιγκτον, Μάιος 2006.

  13. ΙσοτηταEquality says:

    Λεφτά υπάρχουν, αλλά στα… ταμεία των επιχειρήσεων
    ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

    ΕΘΝΟΣ 25/2/2013

    Βουνά ολόκληρα από μετρητά ύψους εκατοντάδων δισεκατομμυρίων (!) συσσωρεύουν στα ταμεία τους οι επιχειρηματικοί κολοσσοί

    Απροσδόκητες και άγνωστες στο ευρύ κοινό πτυχές παρουσιάζει αυτή η οικονομική κρίση. Το ότι π.χ. οι τράπεζες έχουν μαζέψει κολοσσιαία ποσά χρημάτων υποχρεώνοντας τους ανθρώπους τους στις κυβερνήσεις των χωρών να φορολογούν με μεσαιωνική αγριότητα τα ασθενέστερα και τα μεσαία κοινωνικά στρώματα προκειμένου να συγκεντρώσουν μέρος των ασύλληπτων χρηματικών ποσών που ουσιαστικά χαρίζουν στους ζάπλουτους τραπεζίτες, είναι πλέον πασίγνωστο.

    Απροσδόκητες και άγνωστες στο ευρύ κοινό πτυχές παρουσιάζει αυτή η οικονομική κρίση. Το ότι π.χ. οι τράπεζες έχουν μαζέψει κολοσσιαία ποσά χρημάτων υποχρεώνοντας τους ανθρώπους τους στις κυβερνήσεις των χωρών να φορολογούν με μεσαιωνική αγριότητα τα ασθενέστερα και τα μεσαία κοινωνικά στρώματα προκειμένου να συγκεντρώσουν μέρος των ασύλληπτων χρηματικών ποσών που ουσιαστικά χαρίζουν στους ζάπλουτους τραπεζίτες, είναι πλέον πασίγνωστο.

    Ελάχιστοι όμως -αναφερόμαστε βεβαίως στους μη μυημένους πολίτες- φαντάζονταν ότι εντελώς αθόρυβα οι γιγαντιαίες επιχειρήσεις του πλανήτη που δεν δραστηριοποιούνται στον χρηματοπιστωτικό τομέα ακολουθούν κι αυτές με τον δικό τους τρόπο το παράδειγμα των τραπεζών: την ώρα που η καθεμία από αυτές τις εταιρείες απολύει δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους, την ίδια ώρα… αποθησαυρίζουν τρομακτικά ποσά μετρητών! Είναι απίστευτα πολλά τα χρήματα που κατέχουν ενδεικτικά οι δέκα μεγαλύτερες επιχειρήσεις του κόσμου, της Ευρωζώνης και ειδικά της Γερμανίας, που παρουσίασε σε τρεις πίνακες η γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε Τσάιτουνγκ». Το φαινόμενο δηλαδή της έλλειψης ρευστότητας που παρατηρείται σε όλες τις επιχειρήσεις της Ελλάδας, από τις μικρές ως τις μεγαλύτερες, αλλά και σε πολλές μεγάλες επιχειρήσεις των ΗΠΑ και της Ευρώπης, διαπιστώνουμε με έκπληξη ότι συνυπάρχει με το φαινόμενο της πρωτοφανούς έκτασης συγκέντρωσης μετρητών (προσοχή, δεν αναφερόμαστε σε μετοχές, χρεόγραφα κ.λπ., μόνο σε μετρητά) από άλλες επιχειρήσεις τεράστιου μεγέθους.

    Τα νούμερα αφήνουν άφωνο όποιον τα δει. Ποιος θα υποψιαζόταν ποτέ ότι η γνωστή εταιρεία κατασκευής υπολογιστών, προηγμένων κινητών τηλεφώνων κ.λπ. Apple έχει στη διάθεσή της μετρητά ύψους… 103,9 δισ. ευρώ! Τράπεζα δεν είναι η Apple, αλλά αυτά τα εκατό και πλέον δισ. ευρώ ούτε τα επενδύει ούτε τα μοιράζει στους μετόχους! Συμβολικά μιλώντας, απλώς τα στοιβάζει στα χρηματοκιβώτιά της, θυμίζοντας τις παλιές εικόνες των σπαγκοραμμένων πλουσίων πριν από έναν αιώνα ή και περισσότερο. Η αμερικανική Apple λοιπόν έχει τα περισσότερα μετρητά στον κόσμο των επιχειρήσεων αυτή τη στιγμή. Αμερικανική είναι όμως και η δεύτερη σε μετρητά επιχείρηση, η Τζένεραλ Ελέκτρικ, με ρευστό 95,3 δισ., όπως και η τρίτη, η εταιρεία λογισμικού Microsoft, με 51,8 δισ. Αμερικανικές είναι άλλωστε οι εφτά από τις δέκα πρώτες επιχειρήσεις σε μετρητά στον κόσμο. Μόνο μία κινέζικη εταιρεία κινητής τηλεφωνίας παρεμβάλλεται στην τέταρτη θέση με 49 δισ. ευρώ, η γιαπωνέζικη Τογιότα στην έβδομη θέση με 30,6 δισ. και η γερμανική Φολκσβάγκεν στη δέκατη θέση με 25,4 δισ. ευρώ. Σχεδόν 400 δισ. ευρώ σε μετρητά έχουν συνολικά αυτές οι δέκα επιχειρήσεις!

    Στον χώρο της Ευρωζώνης τα μετρητά είναι λιγότερα στα ταμεία των επιχειρήσεων, αλλά καθόλου ασήμαντα. Αναφέραμε ήδη τα 25,4 δισ. της Φολκσβάγκεν, που είναι η πρώτη σε μετρητά εταιρεία της Ευρωζώνης. Ακολουθεί η γαλλική εταιρεία ηλεκτρισμού EDF με 22,3 δισ. και η επίσης γαλλική εταιρεία ύδρευσης GDF Suez με 18,3 δισ. ευρώ. Η ιταλική FIAT μπορεί να θέλει να κλείσει εργοστάσια στην Ιταλία, να κάνει χιλιάδες απολύσεις εργαζομένων, αλλά, όπως αποδεικνύεται, το… «κομπόδεμά» της το έχει κάνει: κατατάσσεται στην τέταρτη θέση των επιχειρήσεων της Ευρωζώνης από πλευράς μετρητών με 17,1 δισ. ευρώ – οριακά περισσότερα δηλαδή και από τον γαλλικό ενεργειακό γίγαντα της Total που έχει 17 δισ.

    Χρειάζεται να φτάσουμε πια στην έκτη θέση των επιχειρήσεων της Ευρωζώνης με άνετη ρευστότητα για να βρούμε πάλι γερμανική εταιρεία, αυτήν που κατασκευάζει τα αυτοκίνητα Μερσεντές (Daimler) και η οποία έχει 14,8 δισ. ευρώ σε μετρητά. Στην έβδομη θέση παρεμβάλλεται η πασίγνωστη Shell, με 14,1 δισ. Η γερμανική BMW και η γαλλική Ρενό καταλαμβάνουν την όγδοη και ένατη θέση με 12,8 και 12,2 δισ. ευρώ σε μετρητά αντιστοίχως, ενώ η πρώτη δεκάδα της Ευρωζώνης κλείνει με τη Siemens. Η γερμανική εταιρεία, το όνομα της οποίας έχει γίνει πια συνώνυμο του «λαδώματος» στη χώρα μας -θυμάμαι ότι είχα δει σε φωτογραφική αναπαραγωγή πρώτη σελίδα της «Καθημερινής» αναφερόμενη σε «σκάνδαλο Ζίμενς» του… 1951 (!)-, έχει στη διάθεσή της μετρητά ύψους 11,2 δισ. ευρώ. Φανταστείτε σε πόσες χιλιάδες μίζες αναλογούν τα λεφτά αυτά! Πέρα όμως από τα αστεία, η ουσία είναι πως ο σημερινός καπιταλισμός «αποθηκεύει» τα κέρδη αντί να τα επενδύει, αρπάζει αντί να ενσωματώνει. Ετσι συμπεριφέρονται τα συστήματα λίγο πριν καταρρεύσουν…

    http://www.ethnos.gr/v5general2print.asp?catid=22792&subid=20110&pubid=63787723

  14. ΙσοτηταEquality says:

    LIPhttp://tvxs.gr/node/120787

  15. ΙσοτηταEquality says:

    Κυβερνούν τον κόσμο 147 εταιρείες!
    ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ
    – ΕΘΝΟΣ 27/1/2012


      Ποιος κυβερνά τον κόσμο; Το κλασικό και σχεδόν γραφικό αυτό ερώτημα, που σε κάθε εποχή δέχεται διαφορετικές απαντήσεις, έχει την απάντησή του και στις μέρες μας: μόλις 147 επιχειρήσεις! Μπορείτε να απαντήσετε και 737 επιχειρήσεις, καθώς οι 147 πρώτες ελέγχουν το 40% της παγκόσμιας οικονομίας, ενώ οι 737 (στις οποίες συμπεριλαμβάνονται και οι 147) ελέγχουν το 80% της οικονομίας του πλανήτη! Είναι απίστευτη πραγματικά η συγκέντρωση του κεφαλαίου και η αλληλοδιασύνδεση των κολοσσιαίων επιχειρήσεων που κυριαρχούν στην υδρόγειο.

      Οι πάντες υπέθεταν ισχυρότατη συγκέντρωση ελέγχου, αλλά τέτοιο πράγμα, μερικές εκατοντάδες επιχειρήσεις αλληλοδιαπλεκόμενες να έχουν συμμετοχή σε εταιρείες που εκπροσωπούν το 80% της παγκόσμιας οικονομίας από πλευράς κύκλου εργασιών, κανένας δεν το φανταζόταν. Γι’ αυτό και έχει προκαλέσει παγκόσμιο σάλο, αίσθηση και συζητήσεις η πρωτοποριακή μελέτη τριών Ελβετών ερευνητών του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης, που αποκάλυψε τα στοιχεία αυτά.

      Ο Τζέιμς Γκλάτφελντερ, ο Στέφανο Μπατιστόν και η Στεφανία Βιτάλι, ειδικοί στα σύνθετα δίκτυα, ανέλαβαν ένα εξαιρετικής σημασίας και τεράστιου όγκου δουλειάς έργο. Αντλησαν τα στοιχεία της βάσης δεδομένων του ΟΟΣΑ για τις επιχειρήσεις (Οτβίς) για το έτος 2007, το οποίο τότε περιλάμβανε στοιχεία για 37 εκατομμύρια επιχειρήσεις σε όλον τον κόσμο (σήμερα περιλαμβάνει 44 εκατομμύρια εταιρείες).

      Από αυτά τα 37.000.000 ξεχώρισαν 43.060 επιχειρήσεις, οι οποίες ανταποκρίνονται στα κριτήρια που θέτει ο ΟΟΣΑ για να οριστούν ως πολυεθνικές. Από εκεί και πέρα άρχισε η κοπιαστική και πρωτότυπη δουλειά των ερευνητών: ερεύνησαν τι ποσοστό συμμετοχής έχει η καθεμιά από τις μεγάλες αυτές επιχειρήσεις παγκόσμιας κλίμακας σε άλλες επιχειρήσεις, μικρές ή μεγάλες.

      Εκπληκτοι διαπίστωσαν ότι κάθε μία από αυτές τις 43.000 επιχειρήσεις είχε κατά μέσο όρο πακέτα μετοχών (όχι πλειοψηφικά, εννοείται) σε άλλες 20 επιχειρήσεις αυτής της κατηγορίας! Η αλληλοδιαπλοκή μεταξύ τους δηλαδή ήταν τεράστιας έκτασης, πέρα φυσικά από τις μετοχές εταιρειών μικρότερου μεγέθους που κατείχαν και οι οποίες αποκάλυψαν ένα δίκτυο 600.000 αλληλεξαρτώμενων εταιρειών.

      Η περαιτέρω επεξεργασία των στοιχείων αυτών έφερε στο φως τις 147 προαναφερθείσες επιχειρήσεις (τα τρία τέταρτα των οποίων ανήκουν στον χρηματοπιστωτικό τομέα, με πρώτη στον κόσμο τη βρετανική τράπεζα Μπάρκλεϊς) που εκπροσωπούν το 40% της παγκόσμιας οικονομίας. Διαπιστώνεται έτσι η ύπαρξη «μιας οικονομικής υπερ-οντότητας στο παγκόσμιο δίκτυο των μεγάλων εταιρειών», όπως επισημαίνουν οι Ελβετοί ερευνητές.

      Η αλληλοδιασύνδεση αυτών των πανίσχυρων επιχειρήσεων ενισχύεται ακόμη περισσότερο από δάνεια που χορηγούν η μία στην άλλη, από ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) και από άλλα υψηλού κινδύνου χρηματοοικονομικά προϊόντα εντελώς αδιαφανή.

      Το πολύ σημαντικό όμως στοιχείο επίσης είναι ότι αυτή η στενότατη αλληλοδιασύνδεση αυξάνει τρομερά τους κινδύνους μετάδοσης σε περιόδους οικονομικών κρίσεων, γιατί «σε άσχημες εποχές οι επιχειρήσεις εμφανίζουν ταυτόχρονα προβλήματα» και έτσι δρουν άκρως αποσταθεροποιητικά για το σύστημα.

      Αυτό αποδείχτηκε περίτρανα το φθινόπωρο του 2008 με την κατάρρευση της επενδυτικής τράπεζας Λίμαν Μπράδερς. Ετσι εξηγείται γιατί η χρεοκοπία μίας και μόνης τράπεζας (34ης στη λίστα των Ελβετών ερευνητών το 2007) πυροδότησε μια παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση – ακριβώς λόγω της ισχυρότατης αλληλοδιασύνδεσης αυτών των γιγαντιαίων επιχειρήσεων.

      Η μελέτη των ερευνητών του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης δεν μετράει φυσικά την τρομερή πολιτική ισχύ που δίνει σε αυτές τις 147 εταιρείες η κολοσσιαία οικονομική τους δύναμη. «Στις ΗΠΑ κατόρθωσαν πάνω απ’ όλα οι πρώην συνεργάτες της τράπεζας Γκόλντμαν Σαξ που βρίσκονται στην αμερικανική κυβέρνηση και στο Κογκρέσο καθώς και οι λομπίστες της Γουόλ Στριτ να εμποδίσουν κάθε πραγματικό έλεγχο του χρηματοπιστωτικού τομέα… Επίσης στην Αγγλία, στην Ελβετία ή στη Γερμανία πολύ λίγα έχουν γίνει στο θέμα αυτό», έγραφε η συντηρητική γερμανική εφημερίδα «Ντι Βελτ».

      Σκάνδαλο
      Αντί για φόρους επιδοτήσεις

      Ισχύς χωρίς οικονομικά ανταλλάγματα δεν σημαίνει τίποτα στην εποχή μας. Γι’ αυτό και οι κολοσσιαίες επιχειρήσεις που προαναφέραμε δεν πληρώνουν ουσιαστικά φόρους. Οπως γράφουν οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης», η Τζένεραλ Ελέκτρικ για παράδειγμα, με κέρδη μέσα στις ΗΠΑ το 2010 ύψους 5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, όχι μόνο δεν πλήρωσε ούτε ένα δολάριο φόρο, αλλά πήρε κι από πάνω προνομιακές επιδοτήσεις τριών δισεκατομμυρίων δολαρίων! Σκανδαλώδες, αλλά συνηθισμένο πλέον. Αρκεί να φανταστεί κανείς ότι στις ΗΠΑ της δεκαετίας του 1950, το κράτος εισέπραττε από τις επιχειρήσεις το 30% των εσόδων του, ενώ το 2009 εισέπραξε μόλις το… 6,6%! Τώρα τα κράτη «γδέρνουν» φορολογικά τους πολίτες τους. Οι εταιρείες κάνουν πάρτι.

  16. I says:

    *
    Ν. ΞΥΔΑΚΗΣ
    —————————-
    http://is.gd/Cq94cG

      «…Το χρήμα, αυτοναφορικό, αυτονομημένο, αποσπασμένο από οποιαδήποτε σύνδεση με υλικότητες, ανάγκες, όρια, συμβολισμούς, όρισε τον βίο πριν απ΄την κρίση, με θεοκρατική απολυταρχία.
      Ηταν ο ζωοδότης και ο λατρευόμενος, ο απόλυτος ηγεμών, ο νοηματοδότης.
      Το ίδιο απολυταρχικό χρήμα, δια της ελλείψεώς του, ορίζει και πάλι τον χώρο των ανθρώπων, τους κατεστραμμένους βίους τους και τις διαψευσμένες προσδοκίες….»

    ———————–

    http://goo.gl/S3Xa1

      «…Η κλεπτοκρατία χρειαζόταν όργανα ιδεολογικής κυριαρχίας πολυδύναμα, πέρα από την επίσημη προπαγάνδα. Το λάιφστάιλ ήταν αυτό ακριβώς το όργανο υπόγειας, αθέατης, διαβρωτικής προπαγάνδας, όργανο εκμαυλισμού και κυριαρχίας: …ο φτωχοδιάβολος… χόρταινε την απληστία του με ηδονοβλεψία και ψευδαίσθηση: μπορούσε να ξοδέψει τρία μηνιάτικα ή ένα διακοποδάνειο για μια βδομάδα στη Μύκονο, να κολυμπήσει πλάι στα σελέμπριτι και να ψωνίσει Gavalas…
      Η παράγκα κατέρρευσε, τα σελέμπριτι θρηνούν στο Μεταγωγών και στα πρωτοδικεία, ξεπουλάνε… Καγιέν, Λέξους και σπίτια… Μαζί με την παράγκα όμως καταρρέει και η χώρα που τους ανέχθηκε, τους έθρεψε, τους μιμήθηκε και τους θαύμασε…»

    ———————-
    °Φτωχυνετε! – Βελτσος http://goo.gl/18z2S

  17. ι says:

    Η αθλιότητα της μισής αλήθειας.
    του Σταύρου Λυγερού
    tvxs.gr/node/44526

      «Η απάντηση σε όλους αυτούς που μας ρωτάνε “πού τα φάγατε τα λεφτά” είναι μία: Σας διορίζαμε για χρόνια, τα φάγαμε μαζί, ακολουθώντας μια πρακτική αθλιότητας, εξαγοράς και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος». Δεν πρόκειται για αυτοκριτική. Ο Θόδωρος Πάγκαλος χρησιμοποιεί το πρώτο πληθυντικό και το «μαζί» σαν όχημα για να ενοχοποιήσει την κοινωνία. Πιστός στη γραμμή της κυβέρνησης, αλλά πιο έξυπνος από τα κάθε λογής «παπαγαλάκια» της.

    Του Σταύρου Λυγερού στην Καθημερινή της 24/9/2010

      Η κοινωνία δεν είναι αθώα, αλλά «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι». Το πολιτικό σύστημα καλλιέργησε μία σχέση άρρητης συναλλαγής με τους πολίτες και σταδιακά διαμόρφωσε κλίμα εκατέρωθεν ένοχης ανοχής. Εξαγόραζε την ανοχή της κοινωνίας στα προνόμια και στην ατιμωρησία του, ανεχόμενο από την πλευρά του μορφές «λαϊκής παρανομίας», όπως η εκτεταμένη διαφθορά δημοσίων υπαλλήλων, η φοροδιαφυγή, τα αυθαίρετα κ.λπ.
      Αναμφίβολα, ένα σημαντικό μέρος από το γιγαντιαίο ποσό που εμφανίζεται ως δημόσιο χρέος διαχύθηκε στα μικρομεσαία στρώματα με διορισμούς – ρουσφέτια και με ποικίλες αντιπαραγωγικές παροχές. Ετσι εξασφαλίσθηκε η μακρόχρονη ιδεολογική συναίνεση της κοινωνίας σε μία πορεία, η οποία με μαθηματική ακρίβεια οδηγούσε στον γκρεμό. Αυτή, όμως, είναι η μία όψη. Η άλλη όψη είναι ότι με τις ευλογίες του πολιτικού συστήματος τη μερίδα του λέοντος την έχουν ιδιοποιηθεί τα μεγάλα «ψάρια» της διαπλοκής, για τα οποία ο Πάγκαλος, βεβαίως, δεν λέει λέξη.
      Τώρα που ήλθε η ώρα του λογαριασμού, τα μικρομεσαία στρώματα θα πληρώσουν πανάκριβα την όποια μικρή συμμετοχή στο «πάρτι» ή τουλάχιστον την ανοχή τους προς το κλεπτοκρατικό μοντέλο ανάπτυξης, που σήμερα καταρρέει. Σε αντίθεση με τα μεγάλα «ψάρια», τα μικρά δεν έχουν διεξόδους. Κατά μία έννοια, η πολιτική μάς εκδικείται, επειδή πάψαμε να είμαστε επί της ουσίας πολίτες. Αρνηθήκαμε την ευθύνη μας για τα κοινά. Εκφυλισθήκαμε σε ψηφοφόρους – πελάτες των κομμάτων, είτε κλειστήκαμε αυτάρεσκα στον κάθε μικρόκοσμό μας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο αφήσαμε να καθορίζουν τις τύχες μας συνήθως θλιβεροί και ενίοτε άθλιοι επαγγελματίες πολιτικάντηδες, ορισμένοι εκ των οποίων σήμερα ανερυθρίαστα κουνάνε το δάκτυλο στην κοινωνία. Η μισή αλήθεια του Πάγκαλου είναι χειρότερη από ψέμα.
  18. i says:

    Γ.Κύρτσος – is.gd/RC6T25

      Σύμφωνα με τα πρώτα επίσημα στοιχεία του Ιανουαρίου, η κατανάλωση πετρελαίου θέρμανσης από τα νοικοκυριά μειώθηκε κατά 75%, γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πολλοί συμπολίτες μας δεν θερμαίνονται επαρκώς, για να συμβάλουν στη δημοσιονομική εξυγίανση. Αυτό δεν εμποδίζει την κυβέρνηση να υπογράφει επιταγές της τάξης των 500 εκατ. ευρώ προς μεγάλους κατασκευαστικούς ομίλους, με τη μορφή αποζημιώσεων για καθυστερήσεις που οφείλονται στο Δημόσιο και συμπληρωματικών έργων που δήθεν δεν είχαν προβλεφθεί, επιδιώκοντας την επανεκκίνηση της κατασκευής των βασικών οδικών αξόνων από τον Απρίλιο-Μάιο του 2013.
      Σε μια περίοδο κατά την οποία η κυβέρνηση τα παίρνει από τους πολλούς για να τα δώσει σε συγκεκριμένα ιδιωτικά συμφέροντα και να συνεχίσει την εξυπηρέτηση του υπέρογκου δημόσιου χρέους, δεν υπάρχουν περιθώρια για συγκρατημένη προσέγγιση στα μεγάλα προβλήματα και τις εντάσεις που δημιουργούν. Για ένα μεγάλο διάστημα θα φταίνε υποχρεωτικά οι γιατροί του ΕΣΥ, οι εκπαιδευτικοί, το νοσηλευτικό προσωπικό, τα πρώην «ρετιρέ» των ΔΕΚΟ, τα πραγματικά εισοδήματα των οποίων περιορίστηκαν ήδη κατά 40% στο πλαίσιο της μνημονιακής πολιτικής. Η κατασκευή ενόχων για την οικονομική και κοινωνική κρίση εντάσσεται στην προσπάθεια της κυβέρνησης να κρύψει τον προκλητικά ταξικό χαρακτήρα της οικονομικής πολιτικής που εφαρμόζεται και να ελέγξει την κοινωνική διαμαρτυρία.
      Οι πολιτικοί βέβαια που καταγγέλλουν τις συντεχνίες εξακολουθούν να είναι φορτωμένοι με απίθανα εισοδηματικά, φορολογικά, ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά προνόμια και οι δικαστικοί, οι οποίοι καλούνται να επιβάλουν το νόμο, είναι οι ίδιοι που ειδικεύονται σε παράνομες απεργίες μετ’ αποδοχών και αναδρομικών αποζημιώσεων στο πλαίσιο των αποφάσεων του 2008.
  19. ΙσοτηταEquality says:

    Σταυρος Λυγερος – is.gd/HCDp8W

      …Λόγω χαμηλότερου κόστους εργασίας, οι «δυτικές» πολυεθνικές έχουν μεταφέρει παραγωγικές δραστηριότητές τους εκτός Δύσης. Εχουν, δηλαδή, στερήσει θέσεις εργασίας από τις δυτικές κοινωνίες και κατ’ επέκταση έσοδα από τα δυτικά κράτη.
      Από κυρίως παραγωγός, η Δύση έχει σταδιακά μετατραπεί σε κυρίως καταναλωτή, με αποτέλεσμα να διολισθαίνει σε παρακμή. Με άλλα λόγια, η σημερινή κρίση έχει και μόνιμα χαρακτηριστικά. Οταν ισχύουν τόσο μεγάλες διαφορές σε μισθούς, εργασιακές σχέσεις και συνθήκες εργασίας, το ελεύθερο εμπόριο μετατρέπεται σε αθέμιτο ανταγωνισμό. Αυτό ισχύει περισσότερο για την Ευρώπη, η οποία δεν διαθέτει τα όπλα που διαθέτουν οι ΗΠΑ, ως πολιτικοστρατιωτική υπερδύναμη.
      Τα υψηλά κέρδη των πολυεθνικών μόνο εν μέρει επιστρέφουν στη Δύση και κυρίως ως δανεικά. Ως εκ τούτου, δεν μπορούν να συντηρήσουν επί μακρόν το επίπεδο ευημερίας των δυτικών κοινωνιών, που αποτελεί κορυφαία κατάκτηση στην ανθρώπινη ιστορία. Σε αυτές τις συνθήκες, το πρόβλημα της ενδοευρωπαϊκής κατανομής των πόρων θα οξύνεται. Η πανάκριβη διάσωση των τραπεζών εκτόξευσε τα ελλείμματα και αύξησε το χρέος των χωρών-μελών. Στην πραγματικότητα, όμως, το κόστος της διάσωσης ήταν το νερό που ξεχείλισε ένα ποτήρι το οποίο -ανάλογα με τη χώρα- ήταν από μισογεμάτο έως γεμάτο. Οι ευρωπαϊκές χώρες είχαν εδώ και χρόνια αρχίσει να συσσωρεύουν χρέη, παρά το γεγονός ότι η διεθνής οικονομία διήνυε περίοδο παχιών αγελάδων.
      Σε αυτό συνέβαλε και ο φορολογικός ανταγωνισμός που επέφερε μείωση των κρατικών εσόδων. Για να συντηρήσουν οι δυτικές κυβερνήσεις στοιχειωδώς το μέσο βιοτικό επίπεδο και τις κοινωνικές υποδομές, κατέφυγαν στον δανεισμό, παρασυρόμενες και από τα πολύ χαμηλά επιτόκια. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τα δημόσια χρέη να ακολουθήσουν ανοδική τροχιά.
      Η απάντηση των ιθυνουσών ελίτ είναι η λιτότητα, με το γνωστό επιχείρημα ότι οι δυτικές κοινωνίες ζουν πάνω από τις δυνατότητές τους. Στο σημείο που έχουν φθάσει τα πράγματα, το επιχείρημα δεν είναι αβάσιμο, αλλά, όπως πάντα, τα μεγάλα ψέματα χρησιμοποιούν σαν όχημα μισές αλήθειες. Δεν λένε ότι η διολίσθηση των δυτικών οικονομιών στην παρακμή ήταν αποτέλεσμα πολιτικής επιλογής των ελίτ και όχι φυσικό φαινόμενο.
      Λόγω των δεδομένων παθογένειών μας, η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε πειραματόζωο. Εδώ δοκιμάζεται η συνταγή που προορίζεται να εφαρμοστεί αρχικά στην ευρωπαϊκή περιφέρεια και αργότερα και στον ευρωπαϊκό πυρήνα. Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες θα αποδεχθούν όχι απλώς κάποιες αναγκαίες περικοπές, αλλά τη μεθοδευόμενη ποιοτική υποβάθμιση του βιοτικού τους επιπέδου.
  20. ΙσοτηταEquality says:

    ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΗΡΟΥΛΗΣhttp://is.gd/4lgHJC

      «…Εδώ και πολλά χρόνια, πριν ακόμη ξεσπάσει η κρίση της τσέπης, αυτό που ονομάζεται κριτική, δηλαδή η ενδελεχής άσκηση της κρίσης, είχε ξεπέσει … στον αμοιβαίο διακανονισμό ευνοϊκών παραχωρήσεων, που υπηρετούν τη συναλλαγή αλλά ονομάζονται ευφημιστικά «δημόσιες σχέσεις».

      Πολλοί νομίζουν ότι το φαινόμενο περιορίζεται στη ζούγκλα των μέσων ενημέρωσης που ελέγχεται από (ή, συνήθως, ελέγχει) την πολιτική, αγνοούν (ή κάνουν πως αγνοούν) ότι οργιάζει και στον χώρο της επιστήμης και του πολιτισμού, όπου η επίφαση μιας δήθεν «αντικειμενικότητας» ή «σοβαρότητας» ή «αυστηρότητας» κρύβει ένα μάλλον δυσώδες δίκτυο εκδουλεύσεων και εξαρτήσεων.

      Με άλλα λόγια μιαν άσκηση εξουσίας εσωστρεφή, αν όχι αιμομικτική, που εδώ και δεκαετίες ενδύεται τη λεοντή της ευπρέπειας και της κοινής λογικής…»

  21. ΙσοτηταEquality says:

    Newspeak http://is.gd/eYO7eL

    Γ. Κιμπουροπουλος – is.gd/IZoUwe

      …Αποκαλείται «απελευθέρωση» ό,τι κάνει οδυνηρότερη τη μισθωτή σκλαβιά και την κυριαρχία της αγοράς επί της κοινωνίας και της πολιτικής.
      «Απελευθέρωση» της αγοράς εργασίας ονομάζεται η κατάργηση των ελάχιστων όρων προστασίας των εργαζόμενων – κατώτατος μισθός, όρια απολύσεων, η ίδια η ελευθερία των διαπραγματεύσεων.
      Αποκαλείται «ευελιξία» η αδάπανη απόλυση εργαζομένων, η διατήρηση ενός τεράστιου στρατού ανέργων, μόνιμου μοχλού πίεσης στους μισθούς…
      Ονομάζεται «ανταγωνιστικότητα» κάθε μέτρο βίαιης μείωσης του μισθολογικού, φορολογικού, κοινωνικού και περιβαλλοντικού κόστους της επιχειρηματικότητας.
      Βαφτίζεται «αποκρατικοποίηση» η πώληση αντί πινακίου φακής κάθε δημόσιας επιχείρησης που υποτίθεται ότι ενοχλεί την «ελεύθερη αγορά» με τη δεσπόζουσα, μονοπωλιακή της θέση[…]
      Αποκαλείται «εξυγίανση» του συστήματος ασφάλισης, συνταξιοδότησης και υγείας η μέχρι εξαφάνισης συρρίκνωση των δικαιωμάτων, η λεηλασία των ασφαλιστικών πόρων που αντιστοιχούν σε χιλιάδες ώρες εργασίας.
      Βαφτίζεται «εκσυγχρονισμός» της δημόσιας διοίκησης κάθε βήμα απομάκρυνσής της από τον κοινωνικό και δημοκρατικό έλεγχο…

  22. f says:

    Τάσος Κωστόπουλος – Ελευθεροτυπία 3/4/2011

      …Η επτασέλιδη έκθεση του πρέσβη Ράις για τα ελληνικά ΜΜΕ (2006) αναδημοσιεύθηκε εκτενώς… «Η πλειοψηφία των ΜΜΕ ερμηνεύει με προκατάληψη εναντίον του Μπους και των ΗΠΑ κάθε ιστορία με διεθνή διάσταση, συμπεριλαμβανομένης της φτώχειας, του περιβάλλοντος, των γενετικά μεταλλαγμένων οργανισμών και του ελέγχου του Ιντερνετ. Καταφέραμε να σπρώξουμε συνεντεύξεις, επώνυμα άρθρα γνώμης τοπικής παραγωγής και προϊόντα του Γραφείου Προγραμμάτων Διεθνούς Πληροφόρησης του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για καίρια ζητήματα διεθνούς πολιτικής. Επιχειρούμε να αντικρούσουμε πραγματολογικά λάθη και παραλείψεις με τηλεφωνήματα, επιστολές προς το διευθυντή και τακτικές συναντήσεις με δημοσιογράφους, διευθυντές κι εκδότες. Διαθέτουμε επίσης περισσότερους πόρους στις δοσοληψίες μας με σχολές και φοιτητές δημοσιογραφίας, ελπίζοντας πως η νέα γενιά δημοσιογράφων θα είναι περισσότερο απαλλαγμένη απ’ τις προκαταλήψεις που χαρακτηρίζουν την τρέχουσα και τις προηγούμενες γενιές. Οι συνομιλητές μας στις δημοσιογραφικές σχολές μας λένε πως έτσι όντως έχουν τα πράγματα, μολονότι φοβούνται επίσης πως οι αλλαγές στη βιομηχανία των ΜΜΕ σημαίνουν ότι οι φοιτητές τους δεν θα βρουν τελικά και πολλές θέσεις εργασίας στη δημοσιογραφία όταν αποφοιτήσουν».
  23. i says:

    Νικόλας Γανιάρης – http://is.gd/RMi9mn

    «…Πάνω στο πρότυπο του αλλοδαπού εγκληματία, των a priori επικίνδυνων αυτών ομάδων εξαθλιωμένων, μπορεί να στηριχθεί η διαμόρφωση ενός πιο αυταρχικού κράτους, η ραγδαία αύξηση της καταστολής ενάντια σε όσους θα αντιδράσουν στη νεοφιλελεύθερη επίθεση, να χτιστεί μία κοινωνία τάξης και ασφάλειας. Η συγκρότηση του μετανάστη-εγκληματία δεν είναι πια ψηφοθηρικό παιχνίδι, αλλά στρατηγική επιλογή…Το πρότυπο του παραβατικού μετανάστη… δε διαμορφώνει στη συνείδηση της κοινωνίας μόνο τον εχθρό-εγκληματία, αλλά και τον βοηθό-υπερασπιστή. Ο τελευταίος δεν είναι πια μόνο οι κρατικοί μηχανισμοί (η οργανωμένη έννομη τάξη, που θα έλεγαν κάποιοι), αλλά και τα μέλη της Χρυσής Αυγής…»

    [Δες: Οι δύο όψεις του βιασμού – http://is.gd/uOl133 ]

  24. i says:

    Νικόλας Σεβαστάκης – http://is.gd/rAEF3i

    «…Η αντίληψη… ότι κάθε οργανωμένη συλλογική δράση είναι χυδαίος συντεχνιασμός ακόμα και αν τα αιτήματά της δεν έχουν τίποτα το συντεχνιακό είναι πολύ πιο βαθιά από τη φυσική απέχθεια που αισθάνονται σχεδόν άπαντες για τη μείωση των εισοδημάτων τους. Πολλοί δείχνουν να απολαμβάνουν τη συντριβή του άλλου ως απόδειξη της καθολικής κακοδαιμονίας μέσα στην οποία δικαιολογείται η δική τους ηθική αναισθησία και η αδράνεια των συνειδήσεων…»

  25. i says:

    Πετρος Παπακωνσταντινου: Ζαν Ζακ Ρουσό – http://is.gd/Qycp1g

      …Για τους περισσότερους επαναστάτες όλων των εποχών, ο Ρουσό υπήρξε πηγή έμπνευσης[…] Αντίθετα, ο συγγραφέας του «Κοινωνικού Συμβολαίου» γίνεται ευθύς εξ αρχής το μαύρο πρόβατο όλων των συντηρητικών. Ο Γάλλος μοναρχικός ντε Μεστρ, εκ των θεμελιωτών του αντι- Διαφωτισμού, τον καυτηριάζει ως πρόδρομο της Τρομοκρατίας. Ο Βρετανός συντηρητικός Μπερκ, για τον οποίο «οι νόμοι του εμπορίου είναι νόμοι της Φύσης, άρα νόμοι του Θεού», τον απεχθάνεται ως θεωρητικό του λαϊκισμού. Οι ιστορικοί Τεν και Καρλάιλ αντιμετωπίζουν τον κοινωνικό εξισωτισμό και την κυριαρχία της «γενικής βούλησης» στο έργο του Ρουσό ως πρωτεϊκό ολοκληρωτισμό – μια γραμμή σκέψης την οποία θα συνεχίσουν οι πρώην αριστεριστές και μετέπειτα «νέοι φιλόσοφοι», τύπου Μπερνάρ Ανρί Λεβί…
      …Στην άμεση Δημοκρατία του Ρουσό δεν υπάρχει λόγος ούτε χώρος για κόμματα και φατρίες που διασπούν το κοινωνικό σώμα, υποτάσσοντας τη λαϊκή κυριαρχία στα ειδικά συμφέροντα. Θαυμαστής της αρχαίας Αθήνας και, ακόμη περισσότερο, της Σπάρτης, υποτάσσει το ατομικό συμφέρον στη «γενική βούληση». Αν η Αναγέννηση έβλεπε τον φιλελευθερισμό και τον απολυταρχισμό ως αντίθετους πόλους, ο Ρουσό διακρίνει τον κοινό τους παρονομαστή: την πρωταρχική σημασία που δίνουν στον ιδιώτη έναντι του πολίτη…
  26. ΙσοτηταEquality says:

    CERN και Φουκουσίμα – http://goo.gl/PgGkn
    Γαβρόγλου Κ.

        …Το σωματίδιο είναι απόρροια συγκεκριμένων πολιτικών και οικονομικών επιλογών ως προς το είδος και την κατεύθυνση της έρευνας στη φυσική, είναι απόρροια συγκεκριμένου συσχετισμού δυνάμεων ανάμεσα στους φυσικούς, είναι απόρροια ανελέητων ακαδημαϊκών διαμαχών, είναι απόρροια ενός εκλαϊκευτικού εγχειρήματος με στόχο την ενημέρωση των πολιτών όχι τόσο για το σωματίδιο αυτό καθεαυτό όσο για την επαναβεβαίωση του θριάμβου της επιστήμης.

        Ένας (συγκεκριμένος) θρίαμβος, λοιπόν, της επιστήμης ήταν το μεγάλο ζητούμενο στις μέρες μας. Χρειαζόταν ένας θρίαμβος για να αποκατασταθεί, έστω και εν μέρει, η χαμένη τιμή της επιστήμης, αφού, παρά τις επιμέρους επιτυχίες της, η επιστήμη διέψευσε τις προσδοκίες που ή ίδια είχε καλλιεργήσει. Κυρίαρχο στοιχείο των προσδοκιών ήταν οι ουτοπίες που διατυπώθηκαν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο – οι ουτοπίες που αποτέλεσαν και το απαραίτητο νομιμοποιητικό στοιχείο συγκεκριμένων αναπτυξιακών, επιστημονικών και τεχνολογικών επιλογών. […]

        …Όσοι είχαν επενδύσει πολιτικά, ιδεολογικά και οικονομικά σε ένα μοντέλο ανάπτυξης που προέβαλλε τη συγκεκριμένη ουτοπία, είχαν την ανάγκη του (αναμενόμενου) θριάμβου στο CERN. Θα ξαναθύμιζε τις σχεδόν μαγικές ικανότητες της επιστήμης, τις σχεδόν χωρίς όρια ικανότητες της τεχνολογίας…

        Ο θρίαμβος του CERN ανακοινώθηκε τη ίδια μέρα που μια ανεξάρτητη επιτροπή εξαιρετικά έγκυρων επιστημόνων την οποία όρισε το ιαπωνικό Κοινοβούλιο δημοσιοποίησε την έκθεσή της σχετικά με την καταστροφή στη Φουκουσίμα. Το πόρισμά της καταγγέλλει πως για τη βιβλικών διαστάσεων καταστροφή φταίνε οι άνθρωποι και όχι η φύση. Η έκθεση σχετικά με το ατύχημα στη Φουκουσίμα είχε ελάχιστη προβολή στα ΜΜΕ, συγκριτικά με τις εξελίξεις στο CERN. Μπορεί τα ΜΜΕ να θέλησαν να προβάλουν περισσότερο το CERN ώστε ο θρίαμβος της επιστήμης να επισκιάσει το εφιαλτικό της πρόσωπο… [Ο Κώστας Γαβρόγλου είναι καθηγητής Ιστορίας των επιστημών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών]

      *

      Fill in your details below or click an icon to log in:

      WordPress.com Logo

      You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

      Twitter picture

      You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

      Facebook photo

      You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

      Google+ photo

      You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

      Connecting to %s